Οι μέρες που βρέχει είναι δυσκολότερες από τις άλλες. Τα λεωφορεία περνούν πιο σπάνια. Όταν πια μπαίνεις στριμώχνεσαι τόσο που μετανιώνεις που περίμενες. Περπατώντας άγνωστες ομπρέλες τσουγκρίζουν μεταξύ τους και μετά οι κάτοχοί τους θυμώνουν. Τα αμάξια βουτούν στις λίμνες και με εκπληκτική ακρίβεια καταφέρνουν και κάνουν μούσκεμα κάθε πεζό γύρω τους. Και η παραμικρή σταγόνα είναι ικανή να φέρει τα πάνω κάτω και να κάνει τα πρόσωπα μας σκυθρωπά. Εκτός αν είσαι παιδί..

Μόνο 2 μαθήτριες σήμερα στο δρόμο βρήκαν συναρπαστικό ότι ο αέρας αναποδογύρισε και ξέσκισε την ομπρέλα, που φυσικά μοιράζονταν, ήταν ξεκαρδιστικό που γινόντουσαν μούσκεμα και τα πόδια τους κολυμπούσαν στα πάνινα All Star τους. Θα καθυστερούσαν λίγο στο σχολείο, ε και; Θα είχαν διασκεδάσει με την ψυχή τους στη διαδρομή.

Η βροχή δεν τους χάλασε το κέφι. Αντιθέτως, ήταν η αφορμή για μια μέρα αλλιώτικη απ’ τις άλλες. Μια μέρα που επιτέλους κάτι άλλαξε, επιτέλους!

Πόσο λυπήθηκα που δεν είμαι πια παιδί, που αυτό που μου αλλάζει την καθημερινότητα με ταράζει και επουδενί δεν είναι λόγος για ξεφάντωμα.

Πόσο λυπήθηκα που μια κοπέλα στο λεωφορείο με είπε ..κυρία..

Hρώ Κ.