Buddy Holly, Ritchie Valens, J. P. "The Big Bopper" Richardson
Buddy Holly, Ritchie Valens, J. P. “The Big Bopper” Richardson

Η ιδέα φαινόταν πανέξυπνη και ιδανική εκείνη τη στιγμή. Ειδικά αν έχεις να δώσεις καθημερινές συναυλίες σε κάθε γωνιά των Η.Π.Α. και αναγκάζεσαι να ταξιδεύεις με ένα σαραβαλιασμένο λεωφορείο σε θερμοκρασίες που πέφτουν πολλές φορές και κάτω από τους 0°C, όπως αναγκάζονταν να κάνει το “The Winter Dance Party” tour πίσω στο 1959. Έτσι ο Buddy Holly, που συμμετείχε με την μπάντα του στο “The Winter Dance Party”, ρίχνει στο τραπέζι την ιδέα να νοικιάσει ένα μικρό αεροπλανάκι και, μετά το τέλος της εμφάνισης τους στο Clear Lake της Iowa, να μεταβούν με αυτό στον επόμενο σταθμό τους, το Moorhead στη Minnesota. Γίνονται οι απαραίτητες επαφές με μια τοπική εταιρία και μισθώνουν ένα τετραθέσιο μονοκινητήριο Beechcraft Bonanza 35 (V-tail) του 1947 με πιλότο τον 21 ετών Roger Peterson.

Μνημείο στο σημείο της πτώσης
Μνημείο στο σημείο της πτώσης

Είναι κάποιες φορές στη ζωή όμως που η… μοίρα (η ατυχία ή οι συμπτώσεις) φαίνονται να αποφασίζουν να γράψουν και αυτές μια σελίδα στην ιστορία της μουσικής (και όχι μόνο). Μια σειρά γεγονότων που αγγίζουν τα όρια του θρύλου προηγήθηκαν πριν ξεκινήσει το δυσάρεστο αυτό ταξίδι με το μονοκινητήριο Beechcraft Bonanza 35. Αρχικά, το σχέδιο ήταν να ταξιδέψει ο Buddy Holly («That’ll Be the Day», «Peggy Sue», «It’s So Easy») με τη μπάντα του με το αεροπλάνο, ο 17χρονος όμως, Ritchie Valens («La Bamba»), δεν είχε ξαναταξιδέψει με αεροπλάνο και ζήτησε να πετάξει στη θέση του Tommy Allsup. Μετά την αντίδραση του Allsup αποφάσισαν να το παίξουν κορόνα γράμματα με “τυχερό” το Ritchie Valens. Επίσης επρόκειτο να πετάξει με το αεροπλάνο ο μουσικός Waylon Jennings, ο οποίος όμως παραχώρησε τη θέση του στον J. P. “The Big Bopper” Richardson («Chantilly Lace») που τον περιτριγύριζε γρίπη. Όταν το έμαθε ο Holly αυτό, είπε αστειευόμενος στον Jennings: “Ελπίζω να ξεπαγιάσεις στο λεωφορείο.” για να του απαντήσει αυτός: “Ωραία, και εγώ ελπίζω να πέσει το αεροπλάνο σας.” Η στιχομυθία αυτή θα στοιχειώσει τον Waylon Jennings για το υπόλοιπο της ζωής του, όπως θα δηλώσει αργότερα ο ίδιος.

Το μικρό αεροπλάνο τελικά θα απογειωθεί με τους 4 επιβαίνοντες (Buddy Holly, Ritchie Valens, J. P. “The Big Bopper” Richardson και Roger Peterson) στις 1 τα ξημερώματα από το δημοτικό αεροδρόμιο του Mason City με προορισμό το  Moorhead της Minnesota. Ο πιλότος δεν είχε υποβάλει σχέδιο πτήσης ακόμη, όταν  μετά από λίγο χάθηκαν τα ίχνη του μικρού αεροπλάνου. Η εταιρία προσπαθούσε επανειλημμένως να επικοινωνήσει με τον πιλότο αλλά μάταια. Στις 3:30 το αεροπλάνο κηρύσσεται αγνοούμενο και στις 9:15 το πρωί εντοπίζονται τα συντρίμμια του 5 μίλια βορειοδυτικά του αεροδρομίου. Τα αίτια δείχνουν να οφείλονται στις κακές καιρικές συνθήκες και στην απειρία του νεαρού πιλότου.

The day that music died
Εφημερίδα της εποχής

Όπως θα γράψει αργότερα ο Don McLean, στο τραγούδι του “American Pie”, η 3η Φεβρουαρίου 1959, είναι η “Μέρα που πέθανε η μουσική…” μαζί με τον κορυφαίο Rock n’ Roll καλλιτέχνη, Buddy Holly μόλις στα 22 του χρόνια, τον ανερχόμενο και ιδιαίτερα υποσχόμενο 17χρονο, επίσης Rock n’ Roll καλλιτέχνη, Ritchie Valens και το σπουδαίο μουσικό παραγωγό και τραγουδιστή, τον 28χρονο J. P. “The Big Bopper” Richardson.

Και δε μπορεί κανείς να μην αναρωτηθεί “Πώς θα ήταν ο ήχος της μουσικής σήμερα αν εκείνο το βράδυ το αεροπλάνο τελικά έφτανε στον προορισμό του;

Δημήτρης Ν.